NABOŻEŃSTWO RODZINNE

NABOŻEŃSTWO RODZINNE

Jeżeli kiedykolwiek był czas, w którym każdy dom powinien być miejscem modlitwy, to jest on teraz. Wszędzie panoszy się niewiara i zwątpienie; nieprawość bierze górę. Zepsucie wpływa do najgłębszych strumieni duszy, a bunt przeciw Bogu wkrada się do życia. Zniewolone grzechem siły moralne poddają się tyranii szatana. Człowiek staje się igraszką jego pokus; i jeżeli nie zostanie podane jakieś potężne ramię, aby go wyratować, człowiek pójdzie tam, gdzie tego chce arcyzwodziciel.
A przecież w tym tak strasznie niebezpiecznym czasie jest wielu uznających siebie za chrześcijan, którzy w swych rodzinach nie prowadzą rodzinnych nabożeństw. Nie czczą Boga w domu, nie uczą dzieci miłowania Boga i bojaźni Bożej. Wielu tak daleko odeszło od Niego, że czują się potępieni, gdy mają się zbliżyć do Niego. Nie potrafią przystąpić „z ufną odwagą do tronu łaski”, „wznosząc czyste ręce, bez gniewu i bez swarów” (Hebr.4, 16; 1Tym. 2, 8). Nie mają żywej łączności z Bogiem. Tacy przybierają pozór pobożności, wypierając się tego, co stanowi jej siłę.
Idea, że modlitwa nie ma istotnego znaczenia, należy do najbardziej niebezpiecznych zwiedzeń szatana, prowadzi bowiem do zniszczenia dusz. Modlitwa jest społecznością z Bogiem, krynicą mądrości, źródłem siły, pokoju i szczęścia. Jezus modlił się do Ojca „z wielkim wołaniem i ze łzami”; Paweł napomina wierzących, aby modlili się „bez przestanku”, by we wszystkim przez modlitwę i błagania wraz z dziękowaniem zanosili swe prośby do Boga. Jakub mówi: „wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego” (Hebr.5, 7; 1Tes.5, 17; Jak.5, 16).
Szczerą i gorliwą modlitwą, rodzice budują ogrodzenie wokół swoich dzieci. Powinni modlić się pełnią wiary o to, aby Bóg przebywał z ich dziećmi, aby święci aniołowie strzegli i rodziców i dzieci przed okrutną mocą szatana.
W każdej rodzinie powinno się przeznaczyć czas na poranne i wieczorne nabożeństwa. Jakże ważną rzeczą dla rodziców jest zgromadzenie dzieci wokół siebie jeszcze przed śniadaniem, by podziękować Niebieskiemu Ojcu za Jego opiekę minionej nocy i prosić Go o pomoc, prowadzenie i opiekę podczas dnia! Również wieczorem właściwą rzeczą jest, aby rodzice i dzieci jeszcze raz przyszli przed oblicze Boże i podziękowali Mu za błogosławieństwa minionego dnia!
Ojciec — a w jego nieobecności matka — kieruje nabożeństwem rodzinnym, wybierając fragmenty z Pisma, które są interesujące i łatwo zrozumiałe. Nabożeństwo powinno trwać krótko. Gdy czytamy długi fragment Pisma i odmawiamy długą modlitwę, nabożeństwo staje się męczące, a przy jego
zakończeniu doznaje się pewnego rodzaju ulgi. Gdy nabożeństwo staje się formalistyczne, nużące, nudne i nie wzbudza zainteresowania, dzieci obawiają się go, a Pan Bóg jest znieważany.

Czyńcie nabożeństwa interesującymi
Ojcowie i matki, uczyńcie czas nabożeństwa jak najbardziej interesującym. Dlaczego nie ma to być najprzyjemniejszy i najradośniejszy czas całego dnia? Krótkie przygotowanie umożliwi wam uczynić nabożeństwo interesującym i przynoszącym korzyść. Od czasu do czasu można wprowadzić jakąś zmianę. Można stawiać pytania i wymieniać myśli na temat przeczytanego fragmentu Pisma. Ku chwale Bożej można śpiewać pieśni. Modlitwa powinna być krótka i treściwa. Prostymi, gorącymi słowy niechaj modlący się dziękują Bogu za Jego dobroć i proszą Go o pomoc. Jeśli pozwalają na to okoliczności, niechaj dzieci biorą udział w czytaniu i modlitwie.
Dopiero wieczność odsłoni dobro, jakie zdziałały tego rodzaju nabożeństwa.
Życie Abrahama, przyjaciela Bożego, było życiem modlitwy. Gdziekolwiek rozbijał namiot, tuż obok stawiał ołtarz, na którym składał ofiarę poranną i wieczorną. Gdy zwijał namiot — ołtarz pozostawał. Wędrujący Kanaanita, gdy spotykał taki ołtarz, wiedział, kto tutaj był. Po rozbiciu swojego namiotu wędrowiec naprawiał ołtarz i modlił się do żywego Boga.
Tak więc domy chrześcijan powinny być światłością w świecie. Rano i wieczorem powinna z nich wznosić się modlitwa do Boga jako wonne kadzidło. Wtedy, jak poranna rosa, na proszących będą spływać Jego łaski i błogosławieństwa.
Ojcowie i matki, każdego rana i wieczora zbierzcie dzieci wokół siebie i w pokornym błaganiu wznoście serca ku Bogu z prośbą o pomoc. Wasi najdrożsi wystawieni są na pokusy. Codziennie młodych i starych atakują utrapienia i udręki. Kto chce prowadzić życie cierpliwe, pełne miłości i radości, musi się modlić. Tylko dzięki stałemu otrzymywaniu pomocy od Boga, możemy uzyskać zwycięstwo nad samym sobą.
Każdego ranka poświęcajcie siebie i swe dzieci Bogu. Nie róbcie planów na miesiące i lata; one nie należą do was. Dano wam jeden, krótki dzień. Pracujcie w jego godzinach dla Mistrza tak, jak gdyby to był wasz ostatni dzień życia na ziemi. Przedstawcie wszystkie wasze plany Bogu i bądźcie gotowi do wykonania lub odrzucenia ich, zgodnie z tym, jak tego wymaga Opatrzność. Przyjmijcie